W tym dziale postaram się przybliżyć tajemnice i dzieje dworca osobowego, który otwarto 14.08.1930 r.
Dzisiaj dworzec osobowy posiada trzy perony, na początku czynne były tylko dwa z nich, pierwszy oraz drugi celny. Peron trzeci wybudowano dopiero w 1940 r. w ramach planu Otto, gdy przystosowywano połączenia wschód – zachód do napadu Niemiec na Z.S.R.R.. Również peron pierwszy, dopiero późniejszym terminie uzupełniono o skrajny tor siódmy, na miejscu od początku przygotowanego równego gruntu. Warto zwrócić uwagę, że latarnie peronowe na peronie pierwszym z samego początku nie były dwustronne i oświetlały głównie czynny od początku tor piąty położony po stronie peronu drugiego. Do tego czasu przejścia naziemne, zapewniały komunikację pomiędzy wyjściem z holu a pierwszym i drugim peronem, kładką pozwalającą na dojście tylko do peronów pierwszego i drugiego Dopiero od chwili oddania do użytku peronu trzeciego została ona przedłużona.
Wyżej widok dworca od strony południowo zachodniej. Obiekt był już gotowy w 1929 roku. Zdjęcie po lewej pokazuje budynek jeszcze w pierwotnej postaci, bez dobudowanego skrzydła południowego. Na drugim zdjęciu widać prawe skrzydło w całości, od strony torów znajdował się taras widokowy, na który wyjście było z restauracji dworcowej, do której wchodziło się z holu głównego. Obok restauracji była też sala konferencyjna. Po przeciwnej stronie holu tuż przy wejściu były dwa okna kasowe, oraz duże bagażowe. Naprzeciwko wejścia z miasta, zanim oddano do użytku przejścia podziemne w 1944 roku, znajdowało się bezpośrednie wyjście na kładkę prowadzącą przez tory do peronów.
Fragment planu z 1941 roku, tłumaczony na Polski tuż po wojnie. Budynek od strony miasta nieukończony do docelowej postaci. Zaznaczony tor boczny, który od 1944 roku, z chwilą oddania tuneli podziemnych ma wjazd tylko od strony zachodniej. Tor po prawej w kierunku dworca towarowego nigdy nie był wybudowany.
Fragment planu z 1941 roku. Powiększony budynek od strony miasta, kładka naziemna i tor dodatkowy bez zmian. Na czerwono zaznaczony nieukończony tor na górną część dworca towarowego.
Postać dworca po 1944 roku. Przejścia podziemne gotowe a tor boczny ma wjazd tylko od strony zachodniej, ponieważ drugi jego koniec i rozjazd kolidował z niezbędną kładką dla wózków bagażowych. Tor po prawej w kierunku dworca towarowego nigdy nie był wybudowany.
Fragment budynku dworcowego w Zbąszynku z 1932 r. Widoczna przestrzeń pomiędzy częściami zabudowy, brakuje jeszcze łącznika, który powstał na początku lat 40 tych. Pierwsza część zabudowy, do której należy skrzydło pocztowe razem z centralną częścią dworca zawierającą hol, była oddano do użytku w 1930 r. z chwilą wjazdu pierwszego pociągu pasażerskiego. W skrajnej części, która w chwili oddania jest jeszcze wolnostojąca, na parterze były mieszkania dla urzędników kolejowych, na dole zawiadowcy stacji a na górze kierownika służby drogowej. W gotowym już łączniku części północnej znajdowały się pomieszczenia służbowe i warsztaty pociągu utrzymania ruchu. W widocznej na zdjęciu postaci dworca, od drugiej strony holu, wyjście na perony prowadziło tylko kładką naziemną, znajdującą się na poziomie torów, która zapewniała dojście do peronów pierwszego i drugiego. Wtedy peron pierwszy był czynny bez swojego skrajnego toru, trzeci musiał jeszcze poczekać do chwili rozbudowy części pasażerskiej w 1940 r. Przejście podziemne oddano w 1944 r.
Dworzec osobowy w dniu 30.11.2009. Po prawej domek - magazynek rozebrany 12.09.2019. Ten kozioł oporowy powstał w wyniku rozebrania drugiej strony toru, w związku z wybudowaniem przejść podziemnych w 1944 roku. Wtedy droga przez tory przesunęła się kilka metrów w stronę zachodnią, co zmusiło na częściowy demontaż pierwotnie utworzonego torowiska i likwidacji drugiego rozjazdu. W latach 1930 - 44 na wysokości przejść podziemnych znajdował się drugi rozjazd, tworzący tor objazdowy z zakończonego dzisiaj kozłem oporowym. Ten plac z węglem, powstał już za P.K.P..
Galeria: Dworzec osobowy
