Budynek dworca osobowego w Zbąszynku był gotowy w 1929 roku. W pełni oddano go do użytku wraz z otwarciem dworca w dniu 14.08.1930 r. Przed wejściem do holu rozciągał się nowoczesny budynek mieszczący w skrzydle północnym pocztę, na końcu południowym była willa, której parter zamieszkiwali kolejarze w tym zawiadowca stacji i restaurator Jendras prowadzący wtedy restaurację dworcową, później przy hotelu (Deutsch Haus), dzisiejszym domu kultury. Na piętrze mieszkali kolejarze kierujący służbą drogową. Pocztę z główną częścią dworca zespalał parterowy łącznik stanowiący zaplecze techniczne pociągu ratunkowego (jeden był przy samej lokomotywowni). Zaraz po wojnie, jeszcze w latach 50 tych, na poddaszu łącznika, tuż przy holu głównym znajdowała się wartownia Służby Ochrony Kolei. Niska część łącząca zawierała łukowy wyjazd dla niższych, lekkich pojazdów służbowych, poczty, wózków bagażowych, niezbędnych przy obsłudze pociągów. Znalazło się tam miejsce na kasę pancerną i obsługę kas biletowych. W północnej ścianie holu znajdowały się dwa okna kas biletowych. Ściana północna obok, w sąsiedztwie kas biletowych zawierała okazałe okno do wydawania bagażu.
W przedsionku przy drzwiach do miasta mieściły się wejścia do schowków, w ścianie wschodniej toalety oraz wejście na perony. Przed oknami kas biletowych znajdowały się okrągłe stoliki każdy na metalowych filarach, umożliwiające podróżnym komfortowy zakup biletów na przejazd. Wchodząc z miasta, po prawej stronie w południowej ścianie holu znajdowały się rozkłady jazdy oraz drzwi do poczekalni, świetlicy i restauracji dworcowej 1 i 2 klasy, powiązanej z salą konferencyjną dla dygnitarzy, dalej doszliśmy na taras widokowy. Parterowy łącznik południowy, który powstał jako ostatni element budynku dworcowego, zawierał również dwa pokoje gościnne, które i tak nie były w stanie zaspokoić ciężkiej sytuacji noclegowej w mieście.
Gdy wchodziliśmy z miasta, w przeciwległej ścianie holu, tuż po otwarciu dworca, na pierwszym planie znajdowało się wyjście na kładkę prowadzącą do dwóch peronów, pierwszego lokalnego oraz drugiego o charakterze międzynarodowym, dopiero po oddaniu do użytku trzeciego, który w pierwotnym przeznaczeniu miał być gospodarczym, później obsługiwał również ruch lokalny. Podczas budowy przejścia podziemnego na perony, hol wydłużono, rozbudowano w stronę torów o część parterową nad schodami stanowiącymi początek ciągu komunikującego z wejściami na perony oraz na teren dworca towarowego. Tuż po zejściu z holu, po lewej stronie, razem pracami w 1944 r. podczas oddawania przejścia podziemnego osadzono stalowe drzwi do schronu dla podróżnych wyposażonego w widoczny z powierzchni ziemi szyb wentylacyjny, znajdujący się na wprost łukowego wjazdu z placu przed dworcem.
Dalsza modernizacja holu miała miejsce na przełomie 1987/88 r, podczas którego okna kas biletowych zmieniły swój kształt na poziome, podłużne i osadzone w przeciwnej ścianie. W wyniku przebudowy zatarto ślady po drzwiach do świetlicy, które od początku były ważną częścią pomieszczenia i zaplecza dla podróżnych korzystających z dworca osobowego. Po remoncie w 1988 r., okno kasowe od strony placu dworcowego zachowano pocichł licząc że będzie tam informacja kolejowa o pociągach, co pozostało tylko w planach. Na środku holu pojawiła się podłużna wysepka pokryta płytkami ceramicznymi.
Przejścia podziemne zyskały nowe poręcze, inny kolor ścian i schodów w 1990 r.
Przy tej okazji dwoje wejść dzielących wąską drewnianą o szerokości około jednego metra, równoległą do drzwi wejściowych ścianką, na której od strony zejścia pod tunel, jeszcze do ostatnich dni przed modernizacją w 1990 r. znajdowała się drewniana skrzynka z napisem „zwrot wykorzystanych biletów”, będąca pozostałością jeszcze po czasach, gdy bileterzy sprawdzali ważność dokumentów upoważniających do wejścia na teren kolejowy, zastąpiono jednym szerokim wejściem z holu głównego do przejścia na perony.
Galeria: Przejście podziemne i hol
