Na mapie z 1898 r. linia Poznań – Frankfurt?) i Zbąszyń – Guben, figuruje jeszcze jako szlak jednotorowy. Pomiędzy stacją Szczaniec a Zbąszyniem na wysokości, gdzie w 1923 roku rozpoczęto budowę Zbąszynka (8,3 kilometra od Szczańca i 5,4 kilometra od Zbąszynia), znajduje się droga prowadząca z Dąbrówki do Zbąszynka (dawniej do Kosieczyna), na której dopiero po rozpoczęciu prac związanych z budową Zbąszynka położono asfalt. Na nasypie po nieistniejącym dzisiaj torze, w odległości około 1 kilometra od szosy “dąbrowieckiej” w kierunku zachodnim, znajdowała się „mijanka” o długości około 1 kilometra, funkcjonująca do 1898 roku, to jest do chwili położenia drugiego toru – tor dodatkowy był położony po stronie północnej. W odległości 600 metrów na wschód od szosy tuż przy torze, po północnej stronie, znajduje się budynek z czerwonej cegły istniejący już przed 1898 r. (linię kolejową oddano do użytku w dniu 26.06.1870 r.), który w początkowym okresie funkcjonowania jeszcze szlaku jednotorowego, spełniał rolę posterunku dróżniczego. W latach 1900 – 1920, czerwony budynek, przejął rolę posterunku “odstępowego”. Problem z powstałą w 1920 roku granicą polsko – niemiecką zmusił władze niemieckie go połączenia toru głównego z przerwaną nagle trasą, która w pierwotnym swym kształcie prowadziła ze Zbąszynia do Międzyrzecza łukowym odcinkiem o długości 700 m. Początek trasy od strony Zbąszynia pozostał w Polsce i zaniechano jego eksploatacji. Wspomniany ceglasty budynek w latach 1870 – 1900 był drewniany, na co się składały mocno ograniczone fundusze pierwszego właściciela kolei Marchijsko Poznańskiej.
Do chwili, oddania do użytku stacji w Zbąszynku a z nim odcinka toru o długości 3,2 km, łączącego nowo powstały dworzec, z pierwotnym torem, od strony Międzyrzecza, który zaraz po jego oddaniu w dniu 01.06.1885 r, do chwili przerwania linią graniczną prowadził bezpośrednio ze Zbąszynia, stopniowo obierając kierunek północny do Dąbrówki Wlkp., Międzyrzecza i dalej do Skwierzyny, Gorzowa Wlkp.. Odległość między Zbąszyniem a Dąbrówką wynosiła – 7,2 km. Kiedy w latach 1920 – 1930 kierunek z Międzyrzecza połączono ze Szczańcem, zapewniając swobodny dojazd do powiatu po zachodniej stronie nowopowstałej granicy, 300 metrów od czerwonego domku na zachód, utworzono przystanek osobowy o nazwie KOSIECZYN, który zapewniał komunikację kolejową pierwszym mieszkańcom nowo powstającego osiedla aż przez 7 lat, to jest od 01.03.1920 do 30.04.1930 r..
W rozkładzie jazdy z 1920 roku przystanek Kosieczyn nie jest jeszcze ujęty, pomimo że decyzję o budowie Zbąszynka podjęto już w 1920 r., pierwszy pociąg wjechał na dworzec towarowy dopiero 14.11.1925 r. Jeszcze w 1930 roku, tor przechodzący przez stację Kosieczyn, miał stanowić fragment projektowanej „kolei granicznej,, prowadzącej od stacji Babimost i po minięciu dawnego przystanku KOSIECZYN, obok czerwonego domku, zmierzać w kierunku Dąbrówki – Międzyrzecza. Więcej o planowanym połączeniu na stronie 4.8. Obwodnica Neu Bentschen.
Dzięki świeżo utworzonemu połączeniu, Świebodzin miał komunikację z Międzyrzeczem, który pełnił wtenczas rolę miasta powiatowego, oszczędzono Niemcom dodatkowych komplikacji, związanych z dotarciem do Międzyrzecza i Gorzowa Wlkp.. Ponieważ z kierunku Polski, wjazd do Międzyrzecza stał się już nie potrzebny, stary odcinek toru od strony Zbąszynia zdemontowano krótko po 1920 roku. Tymczasowy przystanek nosił nazwę położonego odleglejszego terytorialnie Kosieczyna, a nie położonej w bezpośrednim sąsiedztwie, wioski Dąbrówka Wlkp., ponieważ grunt pod budowę Zbąszynka, po wielkich negocjacjach z koleją Niemiec, został udostępniony przez Kosieczyn i Chlastawę. Tymczasowy przystanek osobowy funkcjonował 7 lat, tj. od 01.03.1923 do 30.04.1930 roku, to jest do chwili uzyskania bezpośredniego nowododanego odcinka toru o długości 3.2 kilometra, łącząc oddaną w dniu 14.08.1930 roku, pasażerską część dworca z kierunkiem północnym. Wyżej wspomniany przystanek Kosieczyn był położony 8,3 km. na zachód od Szczańca, przylegając od swojej strony zachodniej do szosy, która z początku jeszcze jako droga polna łączyła wioski Dąbrówkę Wlkp. z Kosieczynem. Gdy droga miała stanowić trakt komunikacyjny do nowego dworca – osiedla, jednym z warunków zgody na powstanie Zbąszynka było jej utwardzenie. Od 1923 r. wspomniany trakt łączy Dąbrówkę Wlkp. ze Zbąszynkiem. Torowisko opisywanej stacyjki rozciągało się na długości jednego kilometra na wschód od szosy.
Ostatni pociąg po tymczasowo powstałym łuku przejechał 29.08.1930 r., po północy uaktywniono połączenie ze Zbąszynkiem. Tuż koło wspominanego budynku, w 1922 r., położono tory boczne, oraz utworzono bazę rozładunkową niezbędną przy budowie świeżo powstającego dworca i osiedla granicznego, jakim był, Zbąszynek. Tuż obok wyżej wspomnianego budynku ceglastego, będącego symbolem kolei na pustym szlaku, po wschodniej stronie, prostopadle do torów przechodzi droga bita, która dawniej łączyła bezpośrednio Chlastawę z Dąbrówką, natomiast po oddaniu Zbąszynka prowadzi tylko z Dąbrówki do Zbąszynka, mijając niepozorne miejsce po dawnym dworcu tymczasowym. Pomiędzy zachodnim pierwotnym połączeniem Dąbrówka – Kosieczyn a wspomnianą wyżej drogą łączącej do 1923 roku Dąbrówkę z Chlastawą powstało niemieckie osiedle Zbąszynek, wraz z torowiskiem ważnego dworca granicznego. Tory kolejowe ostatecznie podzieliły obie drogi, kierując tę z Dąbrówki pod wiaduktami, natomiast tylko utwardzoną do Chlastawy zakończono już w Zbąszynku. Wszelkie zmiany związane z ewolucją połączeń drogowych mają wspólne miejsca, mosty ze Zbąszynka do Kosieczyna i te do Chlastawy. Tam gdzie wymieniona droga od strony Zbąszynka dochodziła do pierwotnego traktu kolejowego, tuż przed torowiskiem tymczasowej stacji Kosieczyn, po prawej i lewej stronie znajdowały się żelbetonowe słupki pełniące kiedyś rolę informacyjnych.
W latach 1870 – 1920 połączenie trasy Poznań – Berlin z Międzyrzeczem miało miejsce przez Zbąszyń. Linię Zbąszyń – Międzyrzecz o łącznej długości 31,26 kilometra, oddano do użytku 01.06 .1885. Z chwilą oddania odcinka Zbąszynek – Międzyrzecz 14.08.1930 roku, nowo wybudowanym odcinkiem toru o długości 3.2 km, połączenie przez stację Kosieczyn stało się niepotrzebne, a tymczasowy przystanek zamknięto. Łukowy odcinek toru łączący główny trakt kolejowy z Międzyrzeczem, jeszcze w 1930 r. planowano wykorzystać jako element kolei granicznej, planowanej od 1920 r, w epoce naprawy porozrywanej komunikacji kolejowej po wschodniej stronie Niemiec. Kolej graniczna miała przejąć tory po tymczasowej stacji zlikwidowanej w 1930 roku. Jednak plan nie został zrealizowany a wspomniany fragment torów, pozostawiono bezużytecznym i rozebrano. Gdyby wspomniane planowane połączenie było aktywne, pociągi wjeżdżałyby planowanym torem z Babimostu, dołączonym do kierunku Międzyrzeckiego.
Stary tor ”berliński” został przecięty w poprzek, nowopowstałym odcinkiem łączącym Zbąszynek z Międzyrzeczem, i ostatecznie rozebrany. Towarową część dworca oddano do eksploatacji w pierwszej kolejności, jako ważniejszą część dworca granicznego. Ruch towarowy rozpoczął się tutaj dnia 14.11.1925 r., co uważa się za datę uruchomienie węzła kolejowego w Zbąszynku. Drugi etap oddania dworca, był ściśle związany z częścią osobową miał miejsce w dniu 14.08.1930 roku. Towarowa część dworca powstała jako pierwsza, z uwagi na wielką rolę w przewozie towarów niezbędnych dla funkcjonowania gospodarki Niemiec. Różnice czasu oddania dworca towarowego i osobowego, potwierdzają między innymi zewnętrzne elewacje budynków (nastawni), które w obrębie dworca towarowego wykonane są z cegły klinkierowej w odróżnieniu od ścian obiektów usytuowanych na terenie części osobowej, gdzie widnieją już jako otynkowane. Pierwsze urządzenia „Z.R.K.” – zabezpieczenia ruchu kolejowego na początku były mechaniczne. Po 1930 roku niektóre nastawnie zostały wyposażone w urządzenia elektromechaniczne, co zmusiło ówczesną kolej, do powiększenia obiektów – nastawni, do pomieszczenia, odpowiedniego ulokowania nowości ówczesnej techniki. Przebudowano nastawnię na dworcu osobowym ZK-1, przesuwając jej wschodnią ścianę w celu uzyskania większego miejsca na nowoczesne urządzenia. Dworzec towarowy obsługiwany jest przez następujące nastawnie: ZK-2, – zamkniętą w roku 2004, ZK–11– do dziś widnieje na niej przebijający niemiecki napis ” Neu Bentschen, Ngn, która była nieczynną po wdrożeniu przez Niemców do użytku nowej górki rozrządowej w latach 1930 – 1935., ZK-12 – nieczynna, rozebrana, ZK-13 – leżąca w centrum dworca rozrządowego, obsługująca górkę rozrządową, ZK-14 – nieczynna na dworcu towarowym, ZK-15, skrajna, zamykająca dworzec towarowy w kierunku posterunku odgałęźnego KOSIECZYN, Babimostu, ZKB – dysponująca towarowa, która jak na ówczesne czasy wyposażona była w wysoko uszeregowane wyposażenie, urządzenia techniczne zarządzające ruchem. Osobowa część dworca jest obsługiwana przez następujące nastawnie: ZK-1 wykonawczą, ZKA – dysponującą osobową. Postępująca od niedawna stopniowa likwidacja nastawni ma związek z posuwającą się do przodu agonią kolei oraz stopniowym ograniczaniem zakresu czynności dworca. W 1924 roku oddano do użytku nowoczesną nastawnię centralizującą obsługę całego dworca z jednego miejsca, przystąpiono ostatecznie do stopniowej likwidacji starych posterunków ruchu. Od strony Zbąszynia wjazd na teren dworca osobowego odbywa się za pośrednictwem posterunku odgałęźnego (nastawni) „CHLASTAWA” , której elewacja zewnętrzna podobnie jak innych pozostałych tego typu obiektów występujących w obrębie dworca osobowego jest otynkowana, co potwierdza, że wykonano ją jednocześnie z pozostałymi obiektami powstałymi w drugim etapie budowy dworca. Budowę nastawni na dworcu osobowym rozpoczęto w 1929 r. Podobnie z kierunku Świebodzina taką samą rolę odgrywa posterunek “DĄBRÓWKA”. Oddzielnym tematem jest nieczynna od lat trzydziestych nastawnia położona w końcu północno-wschodniej części dworca towarowego.
Została unieruchomiona po 1930 roku, to jest w chwili oddania do użytku nowej górki rozrządowej, z której staczano wagony na nowo wybudowane grupy torów. Dzisiaj na jej bocznej elewacji bez trudu możemy dostrzec duży, wyraźny, skrót literowy “Ngn” (Neu Bentschen guter nord), co w przetłumaczeniu z niemieckiego oznacza “Zbąszynek północny towarowy”.
Po wojnie kolejarze domniemali, że tajemnicza nastawnia na P.K.P. miała mieć symbol “ZK-10”, jakiego pośród innych tego typu obiektów na Zbąszyneckim węźle kolejowym brakowało, według numeracji w pełni eksploatowanych. Dzisiaj wiemy, że stała się zapomnianą tuż po 1930 roku. Urządzenia wymontowali z niej już Niemy, gdy już w pełnym zakresie korzystano z nowej górki rozrządowej, zarządzanej przez nastawię Zk-13. Jasne regularne fragmenty bocznych ścian są pozostałością po demontażu (wyjmowaniu) urządzeń, które już Niemcom były tutaj zbędne.
W latach 1925 – 1930 w obrębie działania nastawni „Ngn” odbywał się tak zwany „rozrząd płaski”, który charakteryzuje się formowaniem pociągów towarowych bez uczestnictwa tradycyjnej górki o zróżnicowanym poziomie torów. Miało to miejsce jeszcze przed oddaniem eksploatowanej dzisiejszej górki rozrządowej. Podczas wzmożonych przewozów towarowych, krótki czas, gdy ruch pociągów towarowych był bardzo nasilony stara i nowa górka rozrządowa działały jednocześnie. Około jednego kilometra w kierunku północno – wschodnim jeszcze do 1985 roku, można było dostrzec zachowany na wysokim słupie, dwuramienny sygnał charakterystyczny dla miejsca, gdzie odbywa się rozrząd, co potwierdza, że powyższe przypuszczenia są zgodne z ówczesnym stanem rzeczywistym. Wyżej wspomniany znak był tutaj starej generacji. Na nowej górce rozrządowej sygnał informujący o rozrządzie jest już “nowoczesny„, tj. świetlny.